رخشنده، خنده ی سحر، از شرق شد پدید

وان پیر اخم های شب، از چهره ی زمین

تا خیمه های تیره ی شب را برافکند

از دامن سیاه سحر، دست های صبح

وان گه سپید رشتی از نقره های خام

از سوی تابناک افق، می شتافت پیش

چونان که موج های کف آلوده ی بلند

هم در کنار لاله ی وحشی گزید جای

یک بوسه داد و جان و تن شبنمی سترد

وان گاه تا به دیده ی نرگس نگاه کرد

وین برق التهاب به چشمان پاک او

همراه بوسه های زر آفتاب صبح

یک لحظه در سراسر گیتی زمولدش

یک لحظه جان خسته ی این روزگار پیر

آزادگی سرود، که شد مهدی آشکار

آمد غریب عدل که اینک من آمدم

لبخند کبر و ناز ستم بارگان، زبیم

بر خار بوته های هر ستمگری

بشکفت چون شکوفه که در بوستان دمد

بازآی ای چو بوی گل از دیده ها نهان

رنگ سیاه شب، ز رخ آسمان پرید

با بوسه های سرخ فلک، گشت ناپدید

وان گه به پا کند زافق چادر سپید

گل میخ های کوکب سیمینه می کشید

زین سوی تا به سوی دگر در افق رسید

یک خیمه ابر پاک فرو هشته ی سفید

از دور دست به سینه ی دریا شود پدید

هم سوی سوسن و سمن بوستان چمید

بوسی گرفت و خون به رگ سرخگون دمید

برقی ز التهاب شگرفی در آن بدید

دانست که از شکفتن یک غنچه شد پدید

در بوستان سامره این غنچه، بشکفید

هر سنگ و چوب، دل شد و از شوق بر تپید

در بستر زمانه، از این مژده آرمید

ننگ بندهای بردگی و زور بگسلید

وین نغمه، تا به کاخ ستم پیشگان رسید

چون جغد از خرابه ی لبهایشان پرید

آن غنچه های تلخ ستم نیز پژمرید

در شوره زار قلب ستمدیدگان، امید

کز رنج انتظار تو پشت فلک خمید